Dialog frå badegolvsflisene og inn i veslesenga

Ho: No må vi skifte bleia di
Han: Har eg bæsja
Ho: Ja, det har du
Han: Nei!
Ho: Jau, eg kjenner det på lukta.
Han:  Da er ikkje du snill med meg.
Ho: Vi må skifte så du ikkje blir sår.
Han: Okey da
Ho: Å fy, her var det mykje griseri.
Han: Kubæsj?
Ho: Ja
Han: Vi har ku i fjøsen vi
Ho: Ja, det har vi
Han: Og sau og geit
Ho: M m
Han: Og hesten
Ho: Ja, og hesten
Han: Og besten
Ho: Han og
Han:Mamma, har vi oksa?
Ho: Ja, det har vi
Han: Kor mange oksa har vi da
Ho: Eg veit ikkje, du får spørje far din
Han: Kor mange !?
Ho: Eg veit ikkje, sa eg
Han: Kor mange!? Sei det!
Ho: 3-4 kanskje
Han: Kor mange, sa du?
Ho: 5-6?
Han: Åhhh, berre sei det!
Ho: Vi har ti!
Han: Ok, så sei det da
Ho: Javel
Han: Ikkje sei "javel"
Ho: Neivel
Han: No terga du meg mamma
Ho: Nei, men eg tru du er litt trøytt
Han: Eg er ikkje trøytt, da er ikkje du bestevennen min lenger
Ho: Huff, da blir eg trist
Han: Ikkje ver lei deg mamma
Ho: Vil du ha tiger- eller sebrableie?
Han: Tiger
Ho: Ok
Han: Nei, eg vil ha sebra
Ho: Javel
Han: Ikkje sei "javel"
Ho: Ok
Han: Ikkje sei "ok"
Ho: -
Han: Mamma er du lei deg?
Ho: Neida, berre litt trøytt
Han: Eg er ikkje trøytt eg
Ho: Nei, du er vel ikkje det du, men nå skal du og bamsen legge dykk
Han: Nei, eg vil leike med dyra og broren
Ho: Det får bli i morgon, no er det natta
Han: Det er dårlig gjort
Ho: Eg trur bamsen ligg og ventar på deg
Han: I senga mi?
Ho: Ja
Han: Eg gledar meg! Kan eg få susse deg på nasa mamma?
Ho: Ja
Han: (Kysser ho, og ler høgt)
Ho: (ler høgt)
Han: Kan du synge om reven og lammet
Ho: Ja, det kan eg
Han: Og litol æ e?
Ho: Ja, den og
Han: No kan du gå ut mamma. Døra på gløtt.
Ho: Natta snuppeluppen
Han: Eg er ikkje snuppelupp, du er
Ho: Ok
Han: Natta mamma
Ho: Natta vennen. Glad i deg
Han: Glad i deg også

Da dette synet møtte mora i gangen, nok ein gong, gjekk ho i seg sjølv.

Kjære ungen min.

Takk for at du rotar i huset.

For at du kastar sokkane i sofaen,

og trakkar dei ned mellom putene.

Takk for at du sparkar skoa til alle kantar i gangen,

før du slepp den snøvåte jakka og buksa rett ned på golvet.

Og for at du kjeftar på og ertar broren din,

som sikkert kan takke seg sjølv.

For at du bli sur når du må rydde opp og støvsuge under senga di,

fordi eg ikkje har orka siste vekene.

Takk for hakket du laga i golvet, den gongen du leikte snikkar,

og eg stod på vaskerommet og reiv meg i håret.

Takk for at du spelar høg musikk med diskutabel tekst,

slik at eg kan moralpreike.

Takk for at du ropar og skrik,

så eg kan rope attende.

For at du lar akebrett og ski snø ned,

så eg må finne fram spaden og ringe ein synsk.

Og at du må vekkjast minst fire-fem gongar,

og leggjast to-tre.

Takk for at du riv ned potteplantar og lar puslespelbrikkene berre ligge,

så eg må skjenne og koste og irritere meg.

For at du protesterar på leksegjering når du heller vil leike,

slik at eg kan tvinge på deg mammahjelp.

Og mange takk for at du hentar ved,

etter mykje mas.

Takk for at du er heilt opplsukt av elektroniske duppedingsar,

slik at eg kan hanke deg inn att.

Og at du tilgjev at eg vart attsnurpa,

da du tulla og skompa ned syltetøyskiva.

Og for at du overser tordenskya mi,

når eg finn epleskrottar i glaskarmane og yoghurtbeger i bokhylla.

Takk for at du kverulerer så eg må tenkje meg om.

Tusen takk for at du er ungen min,

for at du gjer livet mindre systematisk, mindre seriøst, mindre tomt.

For at du fyller romma innafor heimen vår med liv og lyd og meining.

Takk for at du er med å gjer meg til ei heil menneskje,

med bekymringar, gleder, hengepuppar og ureine golv.

Og for at du tvingar meg til å gje f... i det som er mindre viktig,

eg skal prøve å bli enda betre på nettopp det,

utan dårleg samvit for alt anna.

Takk for at eg får vere mamma.

Di mamma.

Mor.